29-10-07

Nieuw Pierke volgt verder ruimtelijke ordening op

 Opvolger van Mijn Huis Mijn Recht

De website met nieuwsbrief 'Nieuw Pierke' is een forum over meer democratie en efficiënter bestuur. De onderwerpen die in Mijn Huis Mijn Recht behandeld werden, worden verder opgevolgd door Nieuw Pierke

 http://www.nieuwpierke.be/forum_voor_democratie/

Op deze website kan u zich gratis inschrijven voor een regelmatige nieuwsbrief, door gewoon uw mailadres op te geven en op 'Inschrijven' te klikken. Uitschrijven kan eenvoudig op dezelfde manier: mailadres ingeven, en klikken op 'Uitschrijven' 

16:48 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

nr 78 - oktober 07

Zwanenzang De laatste keer: voorstellen voor ‘menselijke stedenbouw’ Toen het eerste nummer van deze nieuwsbrief verscheen, juni 2000, was het nieuwe decreet Ruimtelijke Ordening net in voege getreden. Dit decreet van 18 mei 1999 werd op de valreep door de SP-CVP coalitie goedgekeurd op de laatste plenaire bijeenkomst van het Vlaams parlement vóór de verkiezingen van juni 1999. Een grote berg dioxinekippen gooide toen het politieke landschap door elkaar, en er kwam een paars-groene meerderheid tot stand. Die sleutelde nog grondig tot 26 april 2000 aan het decreet, om het dan op 1 mei 2000 in voege te laten treden. Het vergde enige studie om de draagwijdte van de nieuwe wijzigingen te bevatten. Volgens het oorspronkelijke decreet was bijvoorbeeld geen enkele vergunning nodig voor "werken die het gebruik van het gebouw voor de toekomst ongewijzigd veilig stellen door het bijwerken, herstellen of vervangen van geërodeerde of versleten materialen of onderdelen." Een ondubbelzinnige wettekst die toeliet alles te doen om zijn huis in goede staat te houden. Met de wijziging van 26 april 2000 voerde de paars-groene regering een uitdoofbeleid in voor zonevreemde gebouwen:1. werken die betrekking hadden op de constructieve elementen van een gebouw, zoals vervangen van dragende balken van het dak of het optrekken van muren met de oude stenen golden niet meer als vergunningsvrije instandhoudings- of onderhoudswerken. Ze werden vergunningsplichtig. Dergelijke werken uitvoeren aan zonevreemde gebouwen werd verboden en wie het wel deed pleegde een eeuwigdurend bouwmisdrijf. Hiermee werd op termijn het doodsvonnis van elk zonevreemd gebouw getekend, dat alleen nog vergunningsvrije kleine werken mocht uitvoeren. 2. heropbouw bij heirkracht van een zonevreemde woning mocht alleen in niet-kwetsbare gebieden, mits vergunning. Heropbouw van woningen in kwetsbare gebieden en van alle andere zonevreemde gebouwen (dus niet-woningen) werd verboden in alle gebieden. Zonevreemd?Het begrip ‘zonevreemd’ moesten we in de eerste nummers nog uitgebreid verklaren, en de gevolgen hiervan werden eerst op ongeloof onthaald: “Ik geloof u niet!” “Dat kan toch niet waar zijn!” In enkele maanden tijd was het begrip echter toch gemeengoed geworden, en de kranten stonden er vol van. Toen de gevolgen van deze verregaande Ceausceskaiaanse maatregelen begonnen door te dringen tot de bevolking, stak een storm van protest op door heel Vlaanderen. In talloze gemeenten werden informatieavonden georganiseerd, ook door ‘het sociale middenveld’ waarop telkens honderden mensen hun woede uitten tegenover de aanwezige parlementsleden van de verschillende partijen. De politici probeerden de volkswoede te sussen, en de zonevreemde eigenaars werden ‘basisrechten’ beloofd, die er inderdaad kwamen: in 2001 voor woningen en in 2002 voor bedrijven. Achteraf bleken die ‘basisrechten’ een leugen, want alleen geldig zolang de aflopende planning met gewestplannen en BPA’s van toepassing zijn. Eenmaal RUP’s ingevoerd worden, zijn de basisrechten van geen tel meer. Die RUP’s komen er echter gemeente per gemeente, wijk per wijk, gespreid over vijf tot tien jaar. Dan staat elk er alleen voor om zijn rechten te proberen te verdedigen. Hetzelfde scenario herhaalde zich in 2003, toen Karel De Gucht, toen voorzitter van de VLD, in de aanloop van de Nationale parlementsverkiezingen, eiste dat de verjaring van bouwmisdrijven werd ingevoerd. Ze kwam er, net na de verkiezingen. Het massaal verzet was door de verschillende beloften van de regering geluwd; naar aloude gewoonte dacht de Vlaming “dat het wel niet zo erg zou worden als het voorgesteld werd”. De CVP, toen in de oppositie, eiste o.a. in 2003 ook verjaring van gebouwen in stedenbouwkundige kwetsbare gebieden. Dat heette toen: “Dat zelfs onschuldige kopers of erfgenamen ook soms na tientallen jaren tot afbraak kunnen verplicht worden, gaat in tegen het algemeen rechtsgevoel, en tegen beginselen, vervat in het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM).” Toen CD&V in 2004 terug in de Vlaamse regering opgenomen werd, slikte ze die eis in. (Zie de gevolgen: het verhaal van 't Doornhammeken op blz. 6). Ook de belofte van een verjaring na vijf jaar bleek een leugen. Vandaag stuurt de stedenbouwkundige inspectie nog honderden deurwaardersexploten om afbraak te eisen, zonder te wachten op een voorafgaande toelating van de Hoge Raad voor Herstelbeleid. Kopers worden onder druk gezet om verjaarde overtredingen van de verkoper nog uit te voeren. Van het beloofde ‘uitdovend’ woonrecht voor ouderen die – bij gebrek aan een andere oplossing door hun schamel pensioen – permanent een weekeindverblijf bewonen is er nog steeds niets in huis gekomen. Ook daar blijven deurwaarders actief. Platform BuitengebiedEven was er de hoop dat in 2001-2002 een sterke drukkingsgroep van eigenaars zou ontstaan, niet van eigenaars die voornamelijk woningen en appartementen verhuren (zoals het Algemeen Eigenaars Syndicaat), maar van eigenaars die in hun enige woning wonen, en opkomen voor hun rechten. Sponsors steunden dit blad, de Vereniging Ruimte voor Mensen kreeg vorm en groeide, het aantal abonnementen op MHMR steeg. Helaas is daar vandaag niet veel van overgebleven. Alleen de verenigingen die vooral opkomen voor het ‘gebruik’ van het buitengebied hebben stand gehouden: het Nationaal Komitee Weekendverbijven en het Platform Buitengebied van ‘natuurgebruikers en natuurrecreanten’ dat zegt ruim 350.000 leden of 600.000 natuurgebruikers en recreanten te groeperen. Het Platform is een overkoepeling van verenigingen uit de sectoren natuurrecreatie (vissers, jagers, ruiters, honden- en  andere recreatiesporters), natuurgebruik (bosbouw, viskweek, landeigenaars, monumentenbeheerders), waarin tevens landbouwers en plattelandsbewoners via hun organisaties vertegenwoordigd zijn. (Alleen de Bos-, Land-, en Natuureigenaars hebben zich verenigd in de beroepsvereniging ‘Landelijk Vlaanderen’, met 800 leden. Daarnaast bestaan er nog kleine idealistische groepjes als Ruimte voor Mensen, Gewenst Ruimtelijk Vlaanderen en Gebouwen en Recreatieve Verblijven.) Geen ‘Eigen Huis’Blijkbaar organiseert de Vlaming zich alleen massaal en permanent als er getornd wordt aan zijn recht op jagen, vissen, hondensport, ruiterij, kleiduifschieten, enz., maar niet als de overheid zijn meestal enige zekerheid, zijn eigen woning, door allerhande maatregelen in gevaar brengt. Ter vergelijking: de Nederlandse vereniging Eigen Huis heeft rond de 670.000 leden en 200 medewerkers om de belangen van eigenaars van de eigen woning te verdedigen, terwijl er geen land is waar het aandeel sociale huurwoningen zo groot is. Hier daalde het aantal betalende lezers van MHMR jaar na jaar. Slechts één sponsor, tevens de initatiefnemer van dit blad, bleef de ‘nieuwsbrief voor een menselijke stedenbouw’ zeven jaar trouw, met een erg substantiële bijdrage. Hij stopt echter zijn sponsoring met dit nummer.  Meer dan een dozijn decreetswijzigingen moesten in de loop van de laatste zeven jaar de ergste ingrepen in het eigendomsrecht van woningeigenaars verzachten. Toch is er nog veel te doen om tot een correcte regelgeving te komen. Als afscheid staat in dit nummer nog een resem punten die nog moeten gerealiseerd worden om daadwerkelijk een ‘menselijke stedenbouw’ te realiseren. Binnenkort moet de al lang aangekondigde ‘grote herziening’ van het decreet Ruimtelijke Ordening eindelijk bekend gemaakt wordt. Dit document wordt nu al enkele jaren voorbereid in ‘interkabinettenwerkgroepen’. Als de parlementsleden daadwerkelijk willen bewijzen dat ze ‘vertegenwoordigers van het volk’ zijn, hopen we dat ze onze lijst naast het ontwerp zullen leggen, en afpunten of al deze zaken in het ontwerp staan. Indien niet, moeten ze de moed hebben die achterkamertekst te ammenderen. Dan is ons werk om de woningeigenaars te verdedigen en te beschermen verder vruchtbaar, en doen de parlementsleden dat waarvoor ze verkozen worden. AfscheidDeze nieuwsbrief zit er op. In 78 nummers, goed voor 624 bladzijden, hebben we zeven jaar de actualiteit in de ruimtelijke ordening gevolgd, verslag gebracht over de wijzigingen, kritische bedenkingen geformuleerd, voorstellen voor verbetering gedaan. Meermaals hebben we onze standpunten in kranten kunnen verdedigen in een opiniestuk, in de Zevende Dag, P-Magazine vroeg ons vorig jaar nog om hulp en gaf ons een stem bij een reeks over ruimtelijke ordening. Wat heeft het opgeleverd? In elk geval zou het nog erger geweest zijn zonder onze maandelijkse aanklacht. We laten echter de zone-eigen en zone-vreemde eigenaars niet in de steek. Het thema ‘ruimtelijke ordening’ krijgt een vaste stek op de website en nieuwsbrief Nieuw Pierke die zopas actief is geworden.   Philippe Van den Abeele

16:41 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |