01-10-05

nr 59 oktober 05

‘Voor de mensen’ ?

 

Voorbeelden van slecht bestuur

 

Volgens een berekening van enkele Vlaamse parlementsleden werden zowat 7 000 gezinnen benadeeld bij het afschaffen van de opvulregel in 1993. Vermoedelijk zal geen van hen toen planschade ontvangen hebben. Nu pleiten enkele parlementsleden ervoor deze opvulregel ‘op maat per gemeente’ terug in te voeren. Bovendien “zorgt een meerwaardebelasting voor deze gronden voor extra middelen voor Vlaanderen”. (blz. 2)

 

Volgens een berekening van enkele Kamerleden werden een 3.000-tal gezinnen de jongste 25 jaar onteigend op basis van een ‘snelprocedure’ en meteen uit hun woning gezet, nadat de vrederechter hen een ‘voorlopige’ vergoeding had toegekend en begon voor hen een nachtmerrie van processen ingespannen door de overheid om de toegekende vergoeding te verminderen. Velen werden tientallen jaren nadien veroordeeld om een groot deel en in sommige gevallen zelfs meer dan de oorspronkelijke vergoeding terug te betalen. Bij een reportage hierover in de krant De Morgen van 16 april 2005 kreeg de journalist van het ministerie van Financiën te horen dat het om een kleine groep van mensen gaat en ongeveer 95% van de onteigeningen in der minne wordt geregeld. De voorzitter van het Centrum voor Eigendomsrecht (een vereniging van gedupeerden inzake onteigening) zegt in die reportage dat dit zo is omdat de administratie dreigt met de gevreesde herzieningsprocedure om de mensen door de knieën te krijgen om een lager bedrag dan de eigenlijke waarde te aanvaarden. De snelprocedure werd in 1962 ingevoerd, met de bedoeling snel autowegen te kunnen aanleggen. Nadien werd ze de algemeen gebruikte procedure voor alle onteigeningen. Tegen het vonnis van de vrederechter dat de onteigening toelaat is geen enkel rechtsmiddel toegelaten, noch hoger beroep, noch cassatie. De onteigenaar kan na enkele weken het goed in bezit nemen. In een nieuw proces kan voor de rechtbank van eerste aanleg de herziening gevraagd worden van de door de vrederechter bepaalde vergoeding. Dat kan dus tientallen jaren duren. (blz. 3)

 

Volgens het Nationaal Komitee Weekendverblijven riskeren na veertig jaar strijd nog duizenden weekendverblijven te moeten worden afgebroken, ondanks de belofte van een ‘uitdovend woonrecht’ (blz. 6). Vooral in Limburg worden nu oude dossiers van onder het stof gehaald en aan de eigenaars betekend, of wordt hun woning verzegeld. Bouwmisdrijven verjaren nog steeds niet in zogenaamd kwetsbare gebieden. Als het van de bouwinspectie afhangt wil ze overal nog 20 jaar kunnen laten afbreken. En de parlementsleden menen dat een gebouw met een verjaard bouwmisdrijf slechts een gedoogde constructie is. Wie dus zelfs onwetend een dergelijke constructie koopt mag zelfs zijn dak niet vernieuwen.

 

Volgens het decreet op de ruimtelijke ordening kunnen alleen geklasseerde zonevreemde constructies een vergunning bekomen om te herbouwen, uit te breiden met 20% of de functie te wijzigen. Niet geklasseerde oude gebouwen krijgen die mogelijkheid niet, alhoewel het decreet hiermee flagrant de grondwet en het Verdrag van Granada schendt. Eigenaars van kastelen, boerderijen of andere oude gebouwen wensen niet noodzakelijk een klassering, om aan de betutteling van Monumentenzorg te ontsnappen. Sommigen wordt dan weer de gevraagde klassering geweigerd, omdat de Vlaamse overheid dan met subsidies over de brug moet komen. (blz. 4-5)

 

Volgens ons getuigt dit allemaal niet van behoorlijk bestuur.


18:38 Gepost door | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |