16-04-05

nr 52 februari 2005

Inhoud:

De verpletterende verantwoordelijkheid van de wettenmakers

‘Niets is zo moeilijk als iets eenvoudig maken’

De permanente handhavingschaos: tientallen jaren was er geen daadwerkelijke handhaving, eerder georganiseerde willekeur

 Help, mijn stookolietank lekt

Het voorzorgsbeginsel

 

Editoriaal

 

Versheidsdatum

 

De verpletterende verantwoordelijkheid van de wettenmakers

 

Wekelijks komen zo’n twee dozijn commissies samen in Kamer en Vlaams parlement om nieuwe wetten en decreten te bespreken en goed te keuren. Als dit zo voortgaat wordt op een dag de wettenlawine zo groot dat ze als een tsunami alle economisch leven in dit land verwoest. Wetten maken is eenvoudig, zeker als ze slordig gemaakt worden. De gevolgen zijn echter dat het veertig jaar kan duren eer het Hof van Cassatie er een definitieve interpretatie aan geeft. Hoeveel mensen zijn er ondertussen ten onrechte door een rechtbank veroordeeld op basis van een andersluidende interpretatie? De beperkte toetsingsbevoegdheid van het Arbitragehof leidt er zelfs toe dat het ongrondwettelijk verklaren van een rammelend decreet over de verjaring van bouwmisdrijven de rechtsonzekerheid nog vergroot. Moesten na het arrest van 22 juli 2004 alle overtredingen voor advies naar de Hoge Raad voor het Herstelbeleid, of geen enkele meer?

 

Wetten maken kan snel gaan, ze vereenvoudigen is een heksentoer. Zelfs vijf milieuformulieren alleen maar bundelen in één melding is na vijf jaar nog niet gelukt. Anderzijds geraken belangrijke onderwerpen als een verzekering tegen waterschade of een mazoutfonds jarenlang niet rond door de slechte bevoegdheidsverdeling tussen het Federale en het regionale niveau. De Vlaamse regering doet nu eindelijk een zeer beperkte schuchtere poging om het tij te doen keren. Vanaf 1 januari 2005 moet voor de meeste voorontwerpen van decreet en ontwerpbesluiten van de regering een (zeer beperkte) Regulerings Impact Analyse (RIA) opgemaakt worden (die eigenlijk nog geen echte RIA is). Voor een voorstel van decreet (= opgesteld door parlementsleden) hoeft geen RIA opgemaakt te worden, geen advies gevraagd aan Raad van State, adviesraad of Inspectie van Financiën. Het gebeurt nu al dat een regering, vooral het jaar vóór verkiezingen, een ontwerp van decreet doorspeelt naar de meerderheidsfracties, die ze dan indienen als voorstel van decreet, en zo alle adviezen kunnen overslaan. Nu komt daar voor een regeringsvoorstel dus nog een RIA-tje bij. In de praktijk zal moeten blijken of nu niet veel meer ontwerpen doorgespeeld worden naar het parlement om ze als voorstel in te dienen om RIA en adviezen te omzeilen. De fractie van het Vlaams Belang in het Vlaams parlement is groot genoeg om voor elk voorstel van decreet het advies van de Raad van State te laten vragen. Ze zou de rechtszekerheid een zeer grote dienst bewijzen door dit systematisch voor elk voorstel te eisen. Tot nu deden alle grote fracties dit af en toe, eerder als een tactiek om een voorstel te vertragen of het niet meer gestemd te krijgen voor de verkiezingen.

 

Beseffen de verkozenen wel voldoende de zeer zware verantwoordelijkheid die ze op zich nemen door op een groene knop te drukken en alweer een nieuwe wet goed te keuren? Het zou een blijk van respect voor de burger zijn moesten alle fracties zich de verplichting opleggen eveneens voor al hun decreetvoorstellen een RIA op te maken. Niet een ‘light’ versie, maar een volledige. En naast een begindatum voor elke wet/decreet, ook een ‘versheidsdatum’ te bepalen. Een wet/decreet blijft bijvoorbeeld maximum tien jaar geldig. Wanneer ze voor die tijd niet herbekrachtigd wordt, is ze niet meer van toepassing. Zo zouden de verkozenen systematisch geconfronteerd worden met hun vroeger al te lichtzinnig goedgekeurde regels, en niet alleen de burgers met de gevolgen hiervan.




12:50 Gepost door | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.